حفظ كند و از كسى جز پروردگارش چيزى نخواهد . ( 1 ) 18 - امام عليه السلام فرمود : « من عتب على الزمان طالت معتبته . . . » « كسى كه بر زمان خشم گيرد ، خشم و ناراحتيش روزافزون گردد . » براستى آن كه بر زمان خشم مىكند ، خشم و ناراحتيش طولانى مىشود و اين مسأله به خاطر گرفتاريها و مشكلات و ناراحتيهاى زياد او خواهد بود . بخصوص نسبت به آزادگان كه ضربات روزگار به ايشان پياپى و سنگدليش با آنان هميشگى است . ( 2 ) 19 - امام عليه السلام فرمود : « ما استغنى أحد من الناس إلا افتقر الناس اليه . » « هيچ كس از مردم اظهار بىنيازى نكرد مگر آن كه مردم به او نيازمند گرديدند . » براستى كسى كه بدانچه دارد و يا با علم و دانش خود اظهار بىنيازى كند ، بيقين مردم به او نيازمند خواهند بود و از او بىنياز نمىشوند . ( 3 ) 20 - امام عليه السلام فرمود : « الكريم يبتهج بفضله ، و اللئيم يفتخر بملكه . . . » « شخص بزرگوار به فضل خودش خرسند است اما آدم فرومايه به ملك و دارايى خودش مىبالد . » در حقيقت اين سخن واقعيت انسان بزرگوار و شخص فرومايه را بيان كرده و مىگويد : شخص بزرگوار شادمان و مفتخر است به آن فضل و احسانى كه نسبت به مردم مىكند ولى آدم فرومايه به موجودى خود از اموال و كالاهايى كه سرانجام به خاك بازمىگردند ، مىبالد زيرا كه او فاقد هر نوع صفت ارزنده و خصلت